Terytoria powiernicze
Był to pewien system stworzony przez Kartę NZ (art.77), który miał obejmować trzy typy terytoriów niesamodzielnych w drodze układów powierniczych: 1) terytoria znajdujące się pod mandatami LN, 2) terytoria, które mogą być oderwane od państw nieprzyjacielskich w wyniku II wojny światowej oraz 3) terytoria dobrowolnie poddane temu systemowi przez państwa administrujące. Powiernictwo ONZ miało być formą przejściową w drodze ku uzyskania "niepodległości" lub "samorządności" przez dane terytorium. Lecz powiernictwo nie było z założenia obowiązkowe i automatyczne. Wynikało z "dobrej woli" administratorów. Terytoria te nie muszą, lecz mogą stać się terytoriami powierniczymi. Różnica między systemem mandatowym a powierniczym opierała się na tym, że kompetencją ONZ było decydowanie czy jakieś terytorium niesamodzielne jest już zdolne do istnienia w formie politycznej zgodnej z Karta NZ, czyli nie musi być poddane powiernictwu międzynarodowemu i staje się samodzielnym bytem politycznym. Dnia 13 grudnia 1946 r. Zgromadzenie Ogólne zatwierdziło osiem układów powierniczych dla następujących terytoriów powierniczych: 1) Nowa Gwinei, 2) Ruanda-Urundi, 3) Kamerun Francuski, 4) Togo Francuskie, 5) Samoa Zach., 6) Tanganika, 7) Kamerun Bryt., oraz 8) Togo Brytyjskie. Wyjątkiem są Wyspy Marshalla, Mariany i Karoliny. Gdyż po kapitulacji Japonii, Stany Zjednoczone administrowały nimi jako okupant wojenny, a nie państwo powiernicze. Dnia 2 kwietnia 1947r. Rada Bezpieczeństwa (