Terytoria uznane za niesamodzielne
14 grudnia 1946 roku ZONZ uchwaliło rezolucję, która wymienia 74 terytoria uznane za niesamodzielne, w tej że rezolucji państwa administrujące miały obowiązek przesłania informacji na temat stanu i ustroju danego terytorium. Państwa administrujące były zobowiązane realizować postanowienia deklaracji w sprawie terytoriów niesamodzielnych. ZOONZ miało w przyszłości decydować czy jakieś terytorium jest czy nie jest samodzielne (ale początkowo ONZ nie korzystało z tych uprawnień). Dobrym przykładem na działanie tego zapisu jest rezolucja z 15.12.1960r., kiedy to ZOONZ jednostronnie wymieniło dziewięć terytoriów znajdujących się pod administracją Portugalii. I zobowiązało Hiszpanię do przesyłania informacji o jej terytoriach zgodnie z XI rozdziałem Karty NZ. W jaki sposób zatem można uzyskać samodzielność? Celem rozwoju politycznego terytoriów niesamodzielnych jest według XI rozdziału Karty NZ pełna samodzielność. Problem w tym że ciężko jest wytyczyć granice między pełna samodzielnością a niesamodzielnością. Istnieją dwie główne interpretacje pojęcia pełna samodzielność na podstawie Karty NZ. Pierwsza mówi, że samorząd a nie niepodległość jest celem rozwoju terytoriów niesamodzielnych. Druga zajmuje przeciwne stanowisko utożsamiające pełną samodzielność z niepodległością. Ponadto Karta NZ uznała zasadę samostanowienia wszystkich narodów, która zawiera prawo do oderwania się i utworzenia państwa. Alternatywą niepodległości, a tym samym inną formą samodzielności, może być przyłączenie się (dobrowolne) terytorium do innego państwa na zasadzie całkowitego równouprawnienia ludności obu jednostek geopolitycznych.